Tagarchief: Aldo Palazzeschi

Ara, Mara, Amara. Een gedicht van Aldo Palazzeschi

Ara, Mara, Amara Een klein grasveldje ligt onderaan de helling tussen hoge cipressen. In hun schaduw dobbelen drie oude vrouwtjes. Elke dag op dezelfde plaats en geen moment zien ze op. Dobbelend in het gras, geknield in de schaduw. De … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen

De slapende oude vrouw. Een gedicht van Aldo Palazzeschi

De slapende oude vrouw De oude vrouw is honderd. Niemand zag haar daags op straat. Men vindt haar vaak slapend dicht bij de fontijn. Niemand maakt haar wakker. Het zachte geluid van ‘t water wiegt haar in slaap, en ze … Lees verder

Geplaatst in Italiaanse schrijvers, Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen

Wie ben ik? Een gedicht van Aldo Palazzeschi

Wie ben ik? Ben ik soms een dichter? Nee, zeker niet. De pen van mijn ziel schrijft maar één woord: ‘gekte’. Ben ik dan soms een schilder? Ook niet. Op het palet van mijn ziel ligt maar één kleur: ‘melancholie’. … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen