Categorie archief: Poëzie: Italië 20e eeuw

De genoegens. Een gedicht van Corrado Govoni

De genoegens De blauwe luchten van de lentezondagen. De sneeuw als een witte pruik op het dak. De wandeling van de geliefden langs het kanaal. Broodbakken op zondagmorgen. De maartregen die op de grijze dakpannen klettert. De bloeiende blauweregen klimt … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: , | Een reactie plaatsen

Herfst. Een gedicht van Vincenzo Cardarelli

Herfst Herfst. We hoorden je al in de augustuswind, in de slaande en druilende septemberregens, en een rilling liep over het land dat nu, kaal en triest, een mager zonnetje verwelkomt. Korter en minder wordt, in deze herfst die voortschreidt … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen

Een gedicht van Aldo Palazzeschi: Wie ben ik?

Wie ben ik? Ben ik soms een dichter? Nee, zeker niet. De pen van mijn ziel schrijft maar één woord: ‘gekte’. Ben ik dan soms een schilder? Ook niet. Op het palet van mijn ziel ligt maar één kleur: ‘melancholie’. … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: , | Een reactie plaatsen

De verjaardag van een gedicht: honderd jaar ‘Soldaten’ van Giuseppe Ungaretti

Nogal wat van mijn Italiaanse vriendinnen lezen poëzie. Mijn vrienden minder, veel minder. De vriendinnen kennen het werk van Giuseppe Ungaretti (Alexandrië 1888-Rome 1970) en zodra zijn naam valt, dragen zij diens gedicht Soldaten voor: Het voelt als in ’t … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen

Het gedicht Amor fati van Antonia Pozzi

Amor fati Als je uit mijn duister breekt en neerplenst in een val van bloed – vaar ik met rode zeilen door vreselijke stiltes naar de kraters van het beloofde licht. 13 mei 1937. En het origineel: Amor fati Quando … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen