Categorie archief: Poëzie: Italië 20e eeuw

Terug naar mijn stad. Een gedicht van Vincenzo Cardarelli

Terug naar mijn stad [Na twee oorlogen] 1 O wrede herinnering, wat heb je gedaan met mijn stad? Een stad van spoken waar niets is veranderd behalve de levenden die van de doden de plaats bezetten. Alles staat hier stil, … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Ara, Mara, Amara. Een gedicht van Aldo Palazzeschi

Ara, Mara, Amara Een klein grasveldje ligt onderaan de helling tussen hoge cipressen. In hun schaduw dobbelen drie oude vrouwtjes. Elke dag op dezelfde plaats en geen moment zien ze op. Dobbelend in het gras, geknield in de schaduw. De … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen

De slapende oude vrouw. Een gedicht van Aldo Palazzeschi

De slapende oude vrouw De oude vrouw is honderd. Niemand zag haar daags op straat. Men vindt haar vaak slapend dicht bij de fontijn. Niemand maakt haar wakker. Het zachte geluid van ‘t water wiegt haar in slaap, en ze … Lees verder

Geplaatst in Italiaanse schrijvers, Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen

De genoegens. Een gedicht van Corrado Govoni

De genoegens De blauwe luchten van de lentezondagen. De sneeuw als een witte pruik op het dak. De wandeling van de geliefden langs het kanaal. Broodbakken op zondagmorgen. De maartregen die op de grijze dakpannen klettert. De bloeiende blauweregen klimt … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: , | Een reactie plaatsen

Herfst. Een gedicht van Vincenzo Cardarelli

Herfst Herfst. We hoorden je al in de augustuswind, in de slaande en druilende septemberregens, en een rilling liep over het land dat nu, kaal en triest, een mager zonnetje verwelkomt. Korter en minder wordt, in deze herfst die voortschreidt … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen

Wie ben ik? Een gedicht van Aldo Palazzeschi

Wie ben ik? Ben ik soms een dichter? Nee, zeker niet. De pen van mijn ziel schrijft maar één woord: ‘gekte’. Ben ik dan soms een schilder? Ook niet. Op het palet van mijn ziel ligt maar één kleur: ‘melancholie’. … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen

De verjaardag van een gedicht: honderd jaar ‘Soldaten’ van Giuseppe Ungaretti

Nogal wat van mijn Italiaanse vriendinnen lezen poëzie. Mijn vrienden minder, veel minder. De vriendinnen kennen het werk van Giuseppe Ungaretti (Alexandrië 1888-Rome 1970) en zodra zijn naam valt, dragen zij diens gedicht Soldaten voor: Het voelt als in ’t … Lees verder

Geplaatst in Poëzie: Italië 20e eeuw | Tags: | Een reactie plaatsen